22 januari 2006 – Skurre Velis, REUTERS/ANP – Nadat de wedstrijd van 15 januari onverwacht was afgelast, wat 13 enthousiaste UVSxa1xa6ers verbaasd had achtergelaten op het Rijnland-terrein, zou dit de eerste wedstrijd worden na de winterstop. Degenen die twee jaar geleden ook de gebeurtenissen rond het illustere team hebben gevolgd zijn zeker ook bekend met de naam van de tegenstander: Bernardus. Dit team was in dat seizoen de onoverwinnelijke kampioen geworden en had UVS op zijn gemak spelend een vernederende 9-0 nederlaag toegebracht. Ook dit seizoen zijn ze goed geklasseerd met de minste verliespunten van de competitie. Misschien dat deze ontnuchterende feiten op de zenuwen van de UVSxa1xa6ers werkten, want er waren maar liefst 4 vaste krachten die verstek lieten gaan voor verscheidene xa1xa5redenenxa1xa6. Invallers moesten dus gevonden worden in Menno, die vooral vaak tegen Meerburg eerder in het veld stond, en in Mark, die tegen Alphense Boys nog gescoord had en dit nogmaals mocht proberen.
Opvallend was dat de eerste aanwezige vandaag Bas was, die erom bekend staat vaak laat aan te komen. Voor dit uitstekende staaltje enthousiasme werd hij onmiddellijk beloond door captain Evert met het keeperstenue. Tot opluchting van iedereen was er wel voor een scheidsrechter gezorgd door de club en er werd dus begonnen met een wissel over. Van het begin af aan werd er goed gespeeld door iedereen. Het 3-5-2 systeem dat als favoriet uit de poll is gekomen op de weblog werd opgesteld en het 5-mans middenveld was dit keer vaak aanspeelbaar. Het spel golfde op en neer met kansjes voor beide partijen totdat de verder goed keepende Bas zijn enige fout maakte: een langzaam rollertje in zijn richting pakte hij niet op, maar schoot hij in veldspelerstijl naar voren. Helaas raakte hij de bal slecht en deze kwam voor de voeten van een Bernardusspeler terecht, die fraai binnen schoot.
UVS liet zich echter niet van de wijs brengen en speelde oplettend door, waardoor Bernardus in de eerste helft verder nog maar weinig kansen kreeg. Aan de andere kant werd het ondertussen steeds hachelijker voor de doelman, met het spitsenduo Mark en Jurre die door goed combinatiespel met het middenveld en vooral de vaak opkomende Daniel steeds gevaarlijker werden. Bij een van deze aanvallen kwam Mark met de bal aan de voet het strafschopgebied binnen, waar hij begon aan een minuut durende serie van capriolen die zijn drie directe tegenstanders volledig verbijsterden. Hij kapte en draaide totdat Jurre, die 5 meter naast hem stond te wachten tot hij zou schieten er genoeg van kreeg en hem toeriep: xa1xa7schiet verdomme nou een keerxa1xa8. Dit leek het teken voor de keeper om naar voren te komen, wat precies was waarop Mark gewacht had. Hij schoot op doel, maar de bal boog af van een van de vier Bernardusspelers en kwam met een mooie boog naar Jurre zeilen, voor wie het een koud kunstje was om zijn 22ste treffer van het seizoen binnen te koppen.
Dit zou het laatste goal van de 1e helft blijken en de spelers van UVS liepen trots richting de kleedkamer, waar gesproken werd over hoe goed er gespeeld werd tegen een ploeg die nog maar 1 keer gelijk had gespeeld en de rest had gewonnen, terwijl UVS zoals bekend laatste staat in de competitie. De wedstrijd werd hervat met de mededeling dat de scheidsrechter (Jan Ram xa1Vred.) geblesseerd was en dus niet erg veel meer zou lopen. Hilko was ondertussen in de ploeg gekomen voor de door zijn goede spel uitgeputte Daniel, Rob werd keeper, Bas kwam in de spits en Mark ging rechtshalf staan. Helaas had Bernardus nu het beste spel in huis. Twintig minuten lang wist de verdediging alle aanvallen af te slaan, maar misschien wel door het ontbreken van een lijnrechter, want Mark was na een kwartier vertrokken naar zaalvoetbalverplichtingen, werd er een bal over de doellijn gewerkt. Hierna werd het duidelijk dat UVS tot het uiterste gespannen was. Evert en Steven konden het achterin niet meer houden tegen de snelle aanvallers die ze moesten bewaken en nog tweemaal werd er door Bernardus gescoord. Even later kwam Evert nogmaals in de problemen en voelde zich genoodzaakt om aan de noodrem te trekken met als resultaat een penalty. De centrale verdediger kwam aanlopen om de bal op de stip te leggen. Rob stond echter op de goede plek en zag kans om het schot via de paal uit het doel te houden. (Om het geheugen even op te frissen, in de laatste wedstrijd voor de winterstop, tegen Rijnvogels, ging er ook al een penalty tegen UVS niet in, wat de onervaren keepers van UVS ongetwijfeld gevreesd maakt bij penaltynemers.) Na dit debacle gaf Bernardus de wedstrijd weer een beetje uit handen, wat onder andere Jurre een kans opleverde. Op aangeven van Martijn, die ook naar zaalvoetbal zou gaan maar na de 1-1 bij rust gelukkig besloot om eerst de tweede helft af te maken, kreeg hij vanaf net binnen de zestien een schotkans, maar helaas stond de keeper goed op te letten. Even later speelde Menno, die van alle spelers de meeste inzet toonde, de bal naar Jurre die onmiddellijk doorgaf naar de vrijlopende Martijn. Hij liep alleen op de keeper af, bijna net zolang wachtend als zijn broer in de 1e helft. Zijn schot werd echter slechts van richting veranderd door de keeper en hij bepaalde de eindstand op 2-4.
UVS 6 xa1V Bernardus 9 2-4
Leiden, sportpark de Kikkerpolder.
Achtste klasse zondag reserve West 2.
Doelpunten UVS 6: Jurre (assist Mark), Martijn (assist Jurre).
Opstelling UVS 6: Bas, Steven, Martijn, Evert, Rob, Daniel (45. Hilko), Thijs, Menno, Frank, Mark (60. Daniel), Jurre.